Seks voelt als een plicht, hoe dat patroon ontstaat en wat het doet

Je houdt van je partner en de relatie is goed. Maar als het op seks aankomt, is er soms een klein stemmetje dat denkt: eigenlijk heb ik hier nu geen zin in. En toch ga je mee, omdat je hem niet wil teleurstellen, omdat je er al een tijdje niet veel ruimte voor hebt gemaakt of omdat het gewoon zo loopt.

Dat is niet iets om je voor te schamen. Bijna elke vrouw kent dat gevoel. Maar het is wel de moeite waard om te begrijpen wat er gebeurt als dat het vaste patroon wordt.

Hoe het patroon zich opbouwt

Elke keer dat je meedoet terwijl je eigenlijk liever niet had gewild, leert je systeem iets. Het leert dat seks iets is waarbij je jezelf een beetje opzij zet, dat je aanwezig bent aan de buitenkant maar niet echt van binnen. En het onderbewustzijn registreert dat keer op keer als een lichte negatieve lading bij het thema seks.

Dat stapelt zich op, niet dramatisch en niet in één keer, maar geleidelijk. Zo wordt seks iets wat je soms iets minder aantrekt, iets waarvoor je de stap wat minder snel zet en iets waarbij je hoofd er soms wat sneller met de pet naar gooit.

Je hoeft niet lang in dat patroon te zitten om het te herkennen. Het begint al bij die ene avond waarop je dacht: eigenlijk wil ik dit nu niet, maar goed.

Wat er anders kan

Leren voelen waar je grens ligt is de eerste stap. Niet omdat je altijd nee moet zeggen, maar omdat een echte ja heel anders aanvoelt dan een beleefd meegaan. En vanuit die echte ja kan seks iets heel anders worden.

Lisa, een van de vrouwen die ik heb begeleid, had dat verschil jarenlang niet gevoeld. Ze beschreef het zo: “Een twijfel is een nee. Een volle ja, die voel je wel.” Dat klinkt eenvoudig, maar het vraagt wel iets. Het vraagt dat je leert aanwezig te zijn in je eigen lijf, zodat je überhaupt kunt voelen wat er is.

Van daaruit verandert seks. Niet omdat je het anders aanpakt, maar omdat je er anders in staat.

Hoe het er anders uit kan zien

Lisa, een van de vrouwen die ik heb begeleid, herkende zichzelf in wat hierboven staat. Ze had jarenlang gedacht dat er iets mis was met haar seksualiteit en alles geprobeerd wat het internet haar adviseerde. Niets werkte, en elke keer dat het niet werkte groeide de overtuiging dat ze kapot was.

Pas toen ze begreep hoe haar systeem werkelijk werkt, veranderde er iets. Het eerste woord dat ze gebruikte om te beschrijven wat het haar heeft gebracht: vertragen. Door te vertragen leerde ze voelen, tot het punt dat iemand haar met een vinger hoeft te strelen en het voelt als elektriciteit.

Dat is geen magie. Dat is wat er mogelijk is als je leert bewegen op een manier die aansluit bij hoe jouw systeem werkt.